pójdziemy duktem pomysłów
ale najpierw na wódkę
upić się
będzie łatwiej pobłądzić
lepiej zboczyć
odskoczyć
pójdziemy za siebie
ale najpierw do kościoła
pomodlić się
będzie łatwiej pobłądzić
lepiej zboczyć
odskoczyć
pójdziemy brzegami topielców
ale najpierw do łóżka
wyspać się
będzie łatwiej pobłądzić
lepiej zboczyć
odskoczyć
pójdziemy do matek i ojców
ale najpierw do dzieci
pobawić się
będzie łatwiej pobłądzić
lepiej zboczyć
odskoczyć
Codziennie koszmary, nowe historie zjadające mnie nocą…
Wdrapuję się na dach szałasu, wyżej gołębnik i gapiące się na mnie ptaki. Gapią się jak spadam, jak lecę…
Opadam do lodowatej wody. Pośliznąłem się na lodowcu. Wszędzie biała głusza. Nie powinno tu być drzew, a jednak szumią, tańczą…
Dziewczynka goni mnie w „maluchu” na polnej drodze z podróbką asfaltu u stóp. Uciekam, ale po kilku metrach przewracam się o wystający konar. Mam zakrwawione kolano, z ust pluję piaskiem i żabami. Odwracam się. Dziewczynka śmieje się i pokazuje wskazujący palec…
Wyciągam kolejne wodorosty. Żadnej ryby. Zielone sznury odkładam niezgrabnie na pomoście, ale po chwili odpełzają. Wracają w toń jeziora. Zaciągam się dymem papierosa, popijam Stocka. Ryby w akrobatycznych figlach śmieją się do mnie z nad lustra jeziora…
Z pustej lodówki turlają się małe pisklęta. Lgną do mnie. Ogrzewam je w dłoniach ręcznika. Otwieram, zamykam. Piekło-niebo. Moje palce całe w odchodach piskląt, ale ich już nie ma. Wróciły do lodówki…
Irytuję mnie ten bezruch.
W lesie… mógłbym zamieszkać na stałe. Tam wszystko jest proste, łatwiejsze. Nic mnie nie bolało, nie męczyło. Wróciłem i…padam, jakbym przez tydzień ciężko pracował fizycznie … A ponadto krążą mi się „po i w” głowie pytania: - co dalej, jak dalej?
Ten czas (ostatnie miesiące) uczy pokory i wyostrza węch, słuch i wzrok. Niewielu jest ludzi, dla których jeszcze cokolwiek znaczę. Teraz to wiem!
Chciałbym gdzieś wyjechać. Na rok, dwa. Popracować i zapomnieć. Pamiętać i chcieć wrócić…
Mógłbym robić prawie wszystko… Bo zanim zostałem (…) byłem kelnerem, szefem kuchni (bez papierów), pomocnikiem kierowcy, pracownikiem zamrażalni, ogrodnikiem…
Aby ktoś dał mi jeszcze szansę. Ostatnią?
Lepiej jest w dziczy, bo:
- po złowieniu szczupaka Sz. mówi do innych: - To mój tata! Tylko mój!
- po znalezieniu czaszki dzika, czuliśmy się jak odkrywcy kości dinozaura!
- a, gdy pojawiały się borowiki marzyliśmy o szybkim posiłku…
- Jego pierwsze ziemniaki z żaru ogniska (- Ale smaczne! Lepsze od ryby…)
- gdy pająki obłaziły nas podczas wypraw czuliśmy się jak bohaterowie filmów sci-fi…
- a, gdy zapadała noc i tliło się ognisko dobiegał cichy głos Sz. – Będę się mógł do Ciebie przytulić w namiocie?????????????
- podczas kąpieli śmialiśmy się ze spadających staników!
Niestety, wróciliśmy!
Dzienniki Gombrowicza, wędki, suche zupki, ochota na grzyby i ryby. Muszę odpocząć, bo czuję, że coś niebezpiecznego łapie mnie za szyje… Duszę się. Kilka dni powinno mi pomóc. Jedziemy z Szymonem za parę godzin pod namiot. Najlepiej nam razem. Po prostu spokojniej.
1.
- Umiem pić piwo, nie nalewać.
- To chcesz tę pracę?
- Może lepiej w kuchni…
- Żebyś wszystko zjadł?
- To na zmywaku!
- Mam zmywarkę.
2.
- Znasz zasady ortografii?
- Jestem pojętny.
- Nie pytałam o przyszłość…
- Znam. Gubię się jedynie w interpunkcji.
- To znaczy?
3.
- Przeniesie pan te worki do magazynu i wróci tu do mnie, wtedy porozmawiamy.
- A co jest w tych workach?
- Jak pan dźwignie, sam pan się dowie.
- A dlaczego miałbym to zrobić?
- Bo mi się nie chcę, a pan szuka pracy. Wyręczy mnie pan.
- A pan decyduje tutaj o zatrudnieniu.
- Ależ skądże, gdy przeniesie pan ładunek, powiem panu jak dojść do pana Włodka, a wtedy dowie się pan, co dalej…
Wracam do ciebie codziennie
Około czwartej nad ranem
Chrapiesz miarowo, trochę śmiesznie
Stara koszula, kupiona piętnaście lat temu,
zakrywa ramiona
Wałki we włosach lepią się do mojej byłej poduszki
Siadam na rogu z bosymi stopami, dąsam się do twoich
wystających spod kołdry
Zapalam papierosa, ale uchylam też długą ręką okno
Nie możesz wiedzieć, że tu byłem
Muskam jeszcze opuszkami policzek
Lecę
Uchylam żaluzję
Jest już po szóstej
Wychodzisz do pracy, ale zdziwiona
zamykasz okno
Wrócę jutro
Wybuchłem dzisiaj. Wulkan emocji. Nazwałem wszystko co mnie boli i bolało. Podsumowanie wielu lat… A teraz? Teraz – jak zwykle – głupio mi i boję się konsekwencji swoich słów. Wiem, że zdania, które wypadały ze mnie niczym z karabinu maszynowego, są prawdziwe, a ich sens tkwi we mnie od lat. Ale chyba czasami warto pewnych rzeczy nie nazywać! Niewielu jest przygotowanych, by usłyszeć litanię żali i wątpliwości… Teraz będę się gryzł i „szczypał”, a słuchacz zapewne klnie pod nosem i kolejny raz powtarza: - Ale z niego dupek.
Sens mojego samotnego żalu znowu straci sens…
Jestem nakręcony. Zły na kilku, wściekły na wielu… Nie lubię kłamstw i oszustw. A jakoś dzisiaj zabolały mnie ich następstwa…
Nie mogę się wyciszyć, uspokoić. Tak już jest, gdy nadzieja jest tylko ułudą… Dość tego enigmatycznego wtrętu… Mam nadzieję, że to minie. Z Wojaczka:
Włosy są smutne: mózg nawiedzony
Dumnym obłędem nie chcę dbać o nie
Byliście kiedyś na mszy we własnej intencji? Ja byłem dzisiaj-wczoraj. Przyjechał mój przyjaciel. Ksiądz S. Byłem w kościele z synem i jego mamą, potem gadaliśmy, wspominaliśmy. Pieniędzy brak, ale na duszy lżej. Swobodniej.
Wpadł z daleka z dobrym słowem i swoim nieodłącznym uśmiechem. Wieczorem na Starym Rynku jedliśmy, maczaliśmy palce w fontannie przeszłych wydarzeń ogólniaka i wypitego wina marki Wino w kaszubskim parku…
Czasami warto pomodlić się wśród bliskich!
Wiruję i wariuję. Liczę i odliczam. Wzywam i wyzywam. Pozwoliłem Sz. oglądać „Władcę Pierścieni” (nie krytykujcie zbytnio!), a sam układam swoje bajki na stole kreślarskim. Powoli, leciutko kładę słowa niczym kolory i delikatne kreski. Nic. Bazgroły. Zalewa mnie rzeka zwątpienia i okrucieństwa. Nie mogę uwierzyć, że tak bardzo, tak nisko upadłem, a mój skowyt tylko odstrasza, nikogo już nie nęci, nikt w go nie wierzy. Nikt nie pomoże.
Za kilka dni nie będę miał gdzie mieszkać i już wiodę myśli nogami szlaków upodlenia i upadku. Skończenia.
Jest we mnie tyle nadziei, jest we mnie tyle zwątpienia. W siebie, w innych.
Gdy wychodzę na zewnątrz dostrzegam piękno łydek i muskuł, zwichrowane czupryny i brudne palce. Dziwię się moim zdziwieniem. Widzę, czego nie widziałem. W bełkocie rozmów i swoich obserwacji tracę wiarę w ludzi, chociaż wydają się tacy piękni. Modlę się skąpo, ale staram się dobierać odpowiednie słowa. Najpierw o nagłe dobrodziejstwo, potem o szybką śmierć. Wszystko jest nadzieją…
…ostatni raz byłem u spowiedzi wiele miesięcy temu – wyszeptałem, by czekać na potok przewin, które stały mi w gardle niczym łyko.
Gdy usiedliśmy z Sz. w ławce, zapytałem Go czy pójdzie do komunii. – Tak – odparł. Bałem się pytania zwrotnego, a potem tliły mi się pod kopułą złe uczynki i wyglądałem spowiednika. Dostrzegłem go podczas homilii. Na glinianych nogach z kręgosłupem z plasteliny podreptałem, przepuszczony w kolejce przez 17-latka, zacząłem…
Dzięki Ci Boże! To była rozmowa, nie wyliczanka, nie przesłuchanie, nie napominanie.
Najczęściej mówiliśmy o nadziei.
Myślę teraz już PO o cudzie, kolejnym, małym. Lepiej mi. Chociaż na chwilę!
Niebezpieczna zabawa w warcaby
gdzie po kilku ruchach trup ściele się gęsto
bawi mnie od dziecka
bywałem mistrzem na koloniach i zimowiskach
a gdy instruktor gry
miażdżył moją nauczycielkę rosyjskiego
w sierpniową noc kuchni schroniska
wielką srebrną chochlą
rozpłakałem się na wszystkie pokoje
on uciekł
ona naga przybiegła mnie przytulić
zapinając pierwszy guzik piżamy
był skandal
dzień przed finałem do trzech zwycięstw
zaspałem w jej podbrzuszu i brudnej pościeli
cudownej krwi
szepcząc
K o r n e l i a
Piękna kobieta w kusej sukience w groszki. Buty też w grochy. Okulary. Spięte krucze włosy. W moim wieku (jak wyznała), ale wygląda na dziesięć lat (!) mniej. Seksizm? Nie! To kobieta – szefowa, która poświęciła mi swoje „cenne” 45 minut. Rozmowa się kleiła, układała, ale efekt nieznany. – Bo jeszcze nie wiem. O! Jeszcze sporo kandydatów, no i nie zna pan niemieckiego i z angielskim słabo, a hiszpański może okazać się niewystarczający. Ale ma pan tyle umiejętności, takie doświadczenie – ciągnęła. – Niech pan przyniesie swój ostatni projekt, ocenię i proszę o ocenę naszych. Musi mi pan mi dać (nawet) dwa tygodnie!
I tyle z rozmowy kwalifikacyjnej… Czekanie…
Podobałoby mi się tam. Podoba mi się tak silna szefowa, która usprawiedliwiała się przede mną z ułomności swojego języka. – Częściej mówię po niemiecku, angielsku… Żadnych wad nie zauważyłem, a ona?
Wróciliśmy! Bo musieliśmy! Jutro o godzinie 10. mam rozmowę kwalifikacyjną (trzymajcie kciuki!). Ale:
- najpierw zalało nam namiot i o czwartej rano ustawiałem go na nowo;
- Sz. przeczytał mi dwie książki przygód „Koszmarnego Karolka”;
- słuchaliśmy Trójki dniem i nocą – Sz. pytał o każdą piosenkę, którą uznałem za „zajefajną”;
- ognisko paliło się bezustannie,
- Sz. złapał około stu płotek i uklejek, ja kilka okoni i szczupaków (największy spadł nam dzisiaj z pomostu, bo trzęsły mi się nogi i nie podałem ci tato podbieraka);
- kąpaliśmy się trzy razy dziennie;
- zebraliśmy grzyby na piątkowy obiad;
- spotkaliśmy kilku idiotów, dla których las jest koszem na śmieci;
- spotkaliśmy jednego debila, który dla zachcianki ściął pięć drzew, bo nie mógł łowić ryb;
- razem baliśmy się żmij (dwóch);
- rozmawialiśmy o sprawiedliwości, miłości, Bogu, powstaniu Warszawskim, podróżach;
Wróciliśmy, bo musieliśmy…
- Tato, ty jesteś zupełnie inny niż mama…
- To źle?
- Nie. Mama jest bardzo kochana, a ty kochany inaczej…
- Nie rozumiem?
- Ale ja rozumiem (i długi śmiech)!
Jest Szymon. Namówił mnie, bo On przekona mnie do wszystkiego. Nie mamy „środków”, ale spadamy stąd… Bierzemy namiot, wędki, radio, latarkę i prosimy mamę Szymona, aby nas wywiozła kilkanaście kilometrów poza Poznań. Nad jeziora, w las, w spokój!
Powoli się zbieramy, składamy, planujemy. Trzy, cztery dni. Za kila godzin. Myślcie o nas dobrze!
Latałaś w moich ramionach
kilka metrów nad dachami gór
gdy schodziliśmy do lądowania
zahaczyłaś sukienką o wystającą jodłę
na lewym pasie łóżka
nie spotkamy się za dnia
biegniesz po bułki
na śniadanie dla rodziny
w oddali
zasypiam wypatrując
twojej kłódki
w mojej pościeli
