zdecydowałem

Miałem zamiar
wykręcić się
wyjść po papierosy
nie wrócić przed twoim czekaniem

przed domem
wtopiłem się
w pochód samotnych
milczeli odtrąceniem
patrzyli zazdrośnie

w bramie
pijaków i prostytutek
odrzuconych
pokręconych
zakręconych
uciekłem przed ołtarze

śpiewali
wstawali
siadali
manekiny samotności

zdecydowałem

czekałaś
licząc papierosy do mojego powrotu

sukienka

O dziesiątej miałem
odebrać paczkę z pociągu
dwa kwadranse później
wyciągnąć nóż
ostry i połyskujący
rozciąć lniane powrozy
pięć minut później
lekko powoli uchylając
kartonowe wieko
miałem ujrzeć
suknię
białą lekko przybrudzoną
kroplami krwi

Zasnąłem
paczka przepadła
jest teraz pod Przemyślem
właśnie spadła z górnego regału
na kolana siwej konduktorki
najpierw odbiła się od łysiny
kierownika pociągu
przeklął
zasyczał
potem parsknął i dotknął
pudła i uda siwej pani
odłożył przesyłkę
dojechali

Dzwonię to tu
to tam
rwę włosy z głowy
krzyczę przez megafon
w Przemyślu:
oddajcie mi paczkę
ja tylko zasnąłem!
Nie chciałem!
niewielu mnie słyszy
paczka wraca
jest już pod Krakowem

Nowa ekipa przejęła
pociąg
wagon
przedział
karton
sznurki przecierają się
o stary pręt
dotykają pięknej
czerwonej taśmy
wielkiej paczki
od pewnego proboszcza dla
niepewnej siebie wiernej
pociąg dojeżdża do Wrocławia

Ruszam
na stację
na peron
na zatracenie
trzymam w ręku bukiet
w kieszeni wypłakane chustki i zapisane
rozkłady
odebrałem cię
jesteś
wróciłaś

Niewinna. Blada z kilkoma kroplami przeszłości.

WIDOKÓWKI

Przedwczoraj bałem się śmierci,
dzisiaj boję się życia.

A wczoraj?
Co było wczoraj

Poranny dym i kawa z mlekiem.
Zadzwonił syn
z pytaniem co będzie na obiad.
W drodze szczekał na mnie mały pies,
gapił się wielki kot.
Średniego wzrostu 
kobieta śmiała się z dziurawych butów
konduktora.

A może było tak:

Konduktor zarumienił się, gdy
zobaczył ją. Kobietę o twarzy kawy z mlekiem.
W domu
syn kończył przygotowywać obiad.
Kot tulił łydki,
a pies lizał policzki.
Widziałem to w porannym dymie.

Przedwczoraj bałem się śmierci,
dzisiaj boję się życia.

A jutro?
Co będzie jutro.

autoportret

wydaje ci się

wydaje mi się

omackiem wspomnień

składasz portret

w ciemności chcesz zobaczyć cień

w kałuży

odbite oczy

z mostu

skąpane w rzece ciało

galopem słów

przywołujesz dotyk

figurę dłoni

na karku

wszystko w pył

to dym

krótkotrwałe muśnięcie

nozdrzy

czernieje

spalam się

opadający kurz

zabrał mnie wicher

oszalały

rozniósł mnie

jestem tylko

ilustracją konania

wydaje ci się

wydaje mi się

szeptem

Z krzyku pozostał

szept.

Osądźcie sami!

Panie i Panowie,

komediant przedstawia

przypadek wariata i ślepca!

Zrywał bukiety

niewinne, zgrabne, naiwne.

W wazonach

puchły, brzydły, wariowały.

Suszył ostatki wspomnień,

znużony

jedną iskrą podpalił

spłowiałe

płatki, łodygi, liście.

Pan: Jestem przekonany

o jego niezdolności do pracy w ogrodnictwie.

Pani: Jestem przekonana

o jego niezdolności do miłości.

Czekajcie! Jeszcze chwileczkę.

Teraz finał.

Porzucił kwiaty,

odrzucił zapachy, kolory, delikatność.

Zaczął bluźnić, szydzić

w samotności.

Odszedł na suchoty, ze zgryzoty.

Z krzyku pozostał

szept

kwiatów.

wykrzykniki

Używam

wykrzyknika

porzucam znaki zapytania

słysząc o interpunkcji

oświadczam wołaczem

swój gniew

(Co panu?

zapytała zakonnica

gdy

recytowałem modlitwę

w pustej świątyni

zastygłej w moim krzyku)

Wątpliwości drę

jak fiszki

deszcz niepewności

spada na głowy wrogów

cudowna kanonada

zdecydowania

(Dlaczego pan to robi?

młoda poetka

nie pojmuje

mojej radości

wciąż pyta

zdaniami złożonymi

gdzie podział się mój smutek)

może źle się wyraziłem

ale ten wiersz miał być o miłości

fotografie

wybierałem ości

segregowałem pary

ryba

kobieta

wróciłem

jak pies

do pierwszego katalogu

kot leniwie zasłonił jej łono

rybi łeb leżał u stóp

kiedyś miał moje oczy

Bóg raczy wiedzieć

co jeszcze

było na błonie

co prześwietliłem

co zgubiłem

czego potrzebowałem

nie wszystko odłożyłem

na później

zacząłem karmić ptaki

twoim śniadaniem

wysiłkiem migawki

stałem się dobrym

dla klucza

na niebie

zupełnie bez związku

rozlałem kawę

na mokrym papierze podbrzusza

paluchem

odnowiłem dawne wędrówki

gdyby nie dopadła mnie

melancholia

może stworzyłbym dzieło sztuki